coğrafya, yazılı, 9, 10, 11, 12, lise, test,sınav, çıkmış, soru, sorular, hazırlık, deneme, üniversite, ygs, lys, tekiner, hoca, tekinerhoca, örnek yazılı, iklim, dünya, harita, ölçek, iç kuvvetler, dış kuvvetler, basınç, tarım, sanayi, sıcaklık, rüzgar
KATEGORİ

ANZAKLI ÖMER

1957 yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden doktor Ömer Musluoğlu görev yaptığı hastanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:     "Amerika 'ya gittiğim ilk yıllar ( 1957) lisanım pek o kadar iyi değildi. Newyork'da Medical Center Hospital adlı bir hastanede görev almıştım. Bir hastaya gittim. Tahminen yetmiş beş yaşlarında ihtiyar bir hastanın yanına gittim. “- Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız?” Dedim. 

  Pazusunu açtım. Baktım pazusunda dövme şeklinde bir Türk bayrağı var. Çok ilgimi çekti benim. Kendisine sormadan edemedim: “- Siz Türk müsünüz?” diye.  Kaşlarını yukarıya kaldırarak " Hayır” manasına işaret yaptı. Ama ben hala merak ediyordum: “- Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?” dedim. "Aldırma işte öylesine bir şey” dedi. Ben yine ısrarla dedim ki: “- Fakat benim için bu bayrak çok önemli. Çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım...”  Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:  - “Siz Türk müsünüz?” Diye.  

 “- Evet Türk'üm. “ dedim.
İhtiyar gözlerime bakarak tanıdık bir göz arıyor gibiydi. Anlatmaya başladı: 

— Yıl 1915. Sen hatırlamazsın o yılları. Çanakkale diye bir yer var Türkiye’de. Orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben Anzak'tım. Avustralya Anzaklarından...
İngilizler bizi toplayıp dediler ki: "Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda. Birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir." Biz de inandık sözlerine... Savaşmak isteyenler arasına katıldım. Askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevk ediyorlarmış. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler. Mısır'da şöyle böyle birkaç ay talim gördük. Sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler.

    Avustralyalı Anzak ihtiyar anlatmaya devam ediyordu: 

“-Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler, geceyi gündüze çeviriyordu zaman zaman... Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti uzaktan gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki, onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer barbarlıktan değil, kalplerinde ki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. Bunu nereden anladığımı söyleyeyim.

Biz karaya çıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Bizi tekrar püskürtüyorlar. Tekrar taaruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim. Meraktan ağzım açık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum. Savaşın dehşetli anılarını anlatırken hastalığına rağmen tir tir titremeye başlamıştı. Devam etti: “-Gözlerimi açtığımda kendimin yabancı insanların arasında gördüm. Nasıl korktuğumu anlatamam. Çünkü İngilizler bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya. Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana hiç de öfkeli bakmıyorlar. Kendime geldim, bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Dedim ki; kendi kendime: - Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürürlerdi. Ama öldürmüyorlar... Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Hâlbuki beni cephenin gerisine götürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı. Bu duygularla "Yazıklar olsun bana" dedim. "Böyle asil insanlarla niye savaşıyorum ben.

Niye savaşmaya gelmiştim. Bu İngiliz milleti ne yalancıymış ne kadar Türk düşmanıymış "diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmedi. Bu iyiliğe karşı ne yapsam düşündüm durdum günlerce... Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu dövme Türk bayrağını yaptırdım. Bu bayrağın esrarı budur işte.”
    Benim gözlerim doldu, ihtiyara bakarken o devam etti:  “- Talihin cilvesine bakın ki o zaman ölmek üzere iken yaralarımı iyileştirerek, sıhhate kavuşmama çaba sarf eden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarf eden bir Türk... Ne garip değil mi? Avustralya 'dan Amerika'ya gelirken bir Türkle karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Size minnettarım. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar.

      Peşinden nemli gözlerle "Bana adınızı söyler misiniz?” Dedi. "Ömer" cevabını verdim. Gayet merakla tekrar sordu:
 “ - Peki, niçin Ömer ismini vermişler sana ?” “— Babam, Müslümanların ikinci halifesi isminden ilham alarak bana Ömer adını vermiş.”  Dedim. — Yahu senin adın Müslüman adı mı? Ben "Evet, Müslüman adı" deyince yüzüme baktı baktı, birden doğrulmak istedi. Ben mani olmak istedim. Israr etti. İhtiyarın ısrarına dayanamayıp yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki: 
 “ — Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi.”  “Şimdiden sonra "Anzaklı Ömer" olsun.” Dedim. “ — Olsun.”   Dedi. “Peki, doktor beni Müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu?”  Deyince şaşırdım. Nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o yaşa gelinceye kadar içten içe hep düşünüyormuş da kimseyle konuşamadığı için, soramıyormuş. 

“— Tabii” dedim. “Müslüman olmak çok kolay.”   Sonra kendisine imanın ve İslam’ın şartlarını anlattım. Kabul etti. Hem kelime-i şahadet getiriliyor, hem de çocuklar gibi ağlıyordu.  

    Yaşlılık bir yandan, hastalık bir yandan bir de yıllardan beri içinde kavuşmak isteyip de bilemediği için kavuşamadığı İslamiyet'e olan hasretin sona ermesi bir yandan bu yaşlı gönlü duygulanmıştı. ...Mırıldandı:  “— Siz Müslümanlar tespih çekersiniz bana da bir tespih bulsan da ben de yattığım yerden tespih çekerek Allah'ımı ansam olur mu?” Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakk'ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Neyse uzatmayayım hemen bir tespih bulup kendisine getirdim. 

    Hasta yatağında tespih çekiyor, biz de gerektiğinde tedavisiyle ilgileniyorduk. Fakat benim için o daha bir başkalaşmıştı. Müslüman olmuştu.    Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti: “— Beni yalnız bırakma olur mu? Ara sıra gel de bana İslamiyet’i anlat! Sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor.” Dedi.  O günden sonra her gün yanına gittim. Bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu.      Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum. Hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum. "Doktor Ömer! Lütfen 217 numaralı odaya gelin!"  Diye.  Dedim ki içinden "Bizim Ömer amca galiba yolcu? Hemen yukarı çıktım. Odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi: Sağ elinde tespih açık duran sol kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı, göğsünde imanı ile koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu.  

    Hemen başucuna oturdum. Kendisine kelime-i şahadet söylettirdim. O şekilde kucağımda teslim-i ruh etti...   Bir Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk milletine olan sevgisiyle kendisine İslam nasip olmuştu.

    "Ne yalan söyleyeyim, ağladım."






 
Kıy
metli Dostlar!
Uzun
 zamandır üzerinde titizlikle çalıştığımız "KIŞ ÜZÜMÜ" nihayet çiçek açtı.  
Kitabımızı
www.kitapyurdu.com 
www.dr.com
www.babil.com
www.n11.com
www.gittigidiyor.com
www.bkmkitap.com
www.harmankitap.com
www.idefix.com
gibi internet
 adreslerinden ve seçkin kitapçılardan temin edebilirsiniz.